Wysokość stóp procentowych w Polsce ustala Rada Polityki Pieniężnej (RPP), powstała w 1998 roku przy Narodowym Banku Polskim (NBP). Przewodniczącym RPP jest prezes Narodowego Banku Polskiego, zaś jej członkowie powoływani są na 6-letnią kadencję przez Prezydenta, Sejm i Senat RP w równej liczbie. Jednym z głównych celów RPP oraz NBP jest dbanie o stabilność polskiej waluty, a więc m.in. utrzymywanie w ryzach poziomu inflacji. Jednym z instrumentów, które temu służą, są obniżki lub podwyżki krótkoterminowych stóp procentowych.

Istnieją 4 główne stopy procentowe ustalane przez RPP – stopa referencyjna, lombardowa depozytowa oraz redyskontowa. Kierunek prowadzonej przez NBP polityki określają przede wszystkim zmiany wysokości stopy referencyjnej. Poziomy stóp depozytowej oraz lombardowej NBP wyznaczają pasmo wahań stóp procentowych overnight na rynku międzybankowym. Stopa lombardowa to koszt pozyskania pieniądza w NBP, a więc pokazuje ona górny pułap wzrostu rynkowych stóp overnight. Stopa depozytowa NBP wyznacza oprocentowanie depozytu w NBP, a więc określa dolny pułap spadku rynkowych stóp overnight Ostatnia – stopa redyskontowa, nie jest instrumentem służącym walce z inflacją, lecz służy kreowaniu polityki NBP wobec banków – jest to cena, za jaką NBP odkupuje weksle od banków na rynku.

W 2005 roku stopy procentowe w Polsce spadały (patrz tabela 1). Ich wysokość była pochodną tego, jak NBP oraz RPP oceniały stan i perspektywy inflacji w Polsce. Zgodnie z realizowaną obecnie przez NBP „strategią bezpośredniego celu inflacyjnego”, głównym celem polityki pieniężnej jest stabilizowanie inflacji w średnim okresie na poziomie 2,5%.

Tabela 1.
Zmiany poziomu stóp procentowych NBP od 01.01.2005 do 28.06.2007:

Źródło: